Z czego powinien być zrobiony idealny ul?

Zbliżenie na wylotek ula. Drewno już stare i lekko spróchniałe.

Stare, spróchniałe drewno najlepiej trzyma temperaturę i jest doskonałym materiałem na ule. źródło: pixbay Batut15 


Dobry ul powinien jak najbardziej przypominać naturalne siedlisko pszczoły – czyli dziuplę w starym drzewie.

Zobacz jak wygląda naturalne siedlisko pszczoły miodnej.

Powinien być wykonany z naturalnych materiałów, najlepiej ze słomy lub drewna ale wtedy o podwójnych ściankach wypełnionych najlepiej wiązaną w pęczki słomą lub lekko dociśniętą sieczką – ale tak żeby nie pozgniatać “słomek” w których puste przestrzenie pełnią rolę izolatora cieplnego.

Ule słomiane same z siebie już dobrze trzymają ciepło a materiał stwarza warunki do wytworzenia się mini ekosystemu ulowego dając schronienie innym pożytecznym owadom.

Filmik jak wykonać słomiany ul

Materiały użyte do jego wykonania muszą być suche. Niedosuszone drewno będzie się z czasem wypaczać, w ulu powstaną szpary dostępne dla różnych szkodników i sprzyjające rabunkowi.

Do wykonania uli najbardziej nadaje się drewno miękkie: lipa, topola, osika ewentualnie iglaste: sosna, jodła pod warunkiem, że będzie mało żywiczne.

zdjęcia desek
Deski lipowe, topolowe i osikowe najlepiej nadają się do wyrobu uli
Drewno jodłowe i świerkowe również nadaje się na ule pod warunkiem, że nie jest zbyt żywiczne.

Ciepłota materiału zależy od jego porowatości. Im więcej powietrza mieści się w jego szczelinach, szparach – tym będzie cieplejszy. Taki materiał jest także złym przewodnikiem cieplnym – zimna do ula nie wpuszcza ale i ciepła na zewnątrz nie oddaje. Drewno o rzadki słojach jest cieplejsze.

Drewno twarde świeże: np. buk, dębina, jesion jest cięższe, ma duże przewodnictwo cieplne i słabo trzyma temperaturę wewnątrz. Poza tym zimą potnieje, wypacza się i pęka. Jednak kiedy takie drewno zbutwieje i spróchnieje staje się wybornym, ciepłym materiałem na ule.

Jeżeli ul jest nowy i niespróchniały można go ocieplić owijając z zewnątrz słomianą matą.

Podsumowując: im  drewno szybciej próchnieje i butwieje tym lepsze jako materiał do budowy uli.

Cechy dobrego ula:

  • w miarę lekki: jest łatwiejszy do obsługi zwłaszcza przy gospodarce wędrownej.
  • ciepły: na tyle, żeby pszczoły mogły utrzymać w nim stałą temperaturę i nie były narażone na gwałtowne jej wahania. W ulu ciepły pszczoły lepiej się chowają. Nie marzną, nie potnieją i mniej się osypują. Wiosną w ulu ciepłym prędzej dochodzą do siły.
  • suchy
  • pojemny: dostosowany do biologii pszczół, żeby miały miejsce do czerwienia i magazynowania miodu.
  • w miarę tani: czyli dostępny  dla każdej kieszeni
  • solidny
Widok na pasiekę usytuowaną na stoku przykryta śniegiem. Na pasieczysku stare, drewniane ule.

Pszczoły w ulach chroniących przed gwałtownymi zmianami temperatury lepiej zimują. źródło: pixbay byrev

Gdzie umieścić wylot w ulu?

Miejsce usytuowania wylotka w ulu ma bardzo duży wpływ na siłę pszczół, ich miodność i dobre zimowanie.

Wylotek powinien znajdować się w ulu tam gdzie zazwyczaj pszczoły skupiają się w kłąb zimowy, aby miały go jak najbliżej. W ten sposób zimą i wiosną będą miały w oczku skroploną rosę oraz z łatwością będą mogły je sobą “zatkać” nie dopuszczając w ten sposób zimnego powietrza do wnętrza ula. Będzie im więc cieplej i lepiej przezimują. Wiosną matka wcześniej i więcej czerwi w ciepłym ulu i rodzina szybciej dochodzi do siły.

W pobliżu oczka bywa tez najwięcej czerwiu. Dlatego też wylotek powinien być umieszczony ok. 25 cm od głowy ula i jak najbardziej przypominać usytuowanie gniazda pszczelego w naturze.


Podobieństwo ula do naturalnego ‘mieszkania’ pszczół dziupli drzewa.źródło: Natural Beekeeping

Dodaj komentarz